۱۳۹ مطلب
سیاستورزی تنها از مسیر کنشهای جمعی میگذرد و نمیتوان از سیاستورزی تکنفره سخن گفت. اما با وجود این هزینههای سیاستورزی روی عدهای قلیل و حتی سیاستورزان شناسنامهدار بار میشود هر چند فردای پیروزیها، مفتسواران سیاسی میآیند و میوه کنشهای جمعی را میچینند. مثلاً در انقلاب یا حتی انتخابات این دغدغه مطرح است. انقلاب یا انتخابات اندکی جان بر کف دارد که بار اصلی را به دوش میکشند؛ به قول مولانا «از هزاران اندکی زین صوفیند/ باقیان در دولت او میزیند» ...، اما به هر تقدیر، فایده را عدهای…
صادق زیباکلام گفت: «اگر بخواهیم گفتههای سعید حجاریان را تفسیر کنیم، تفریطیها که حامی حفظ وضع موجود هستند، در صورتی به پیروزی میرسند که بدنه فعال اجتماعی اصلاحطلبان که همیشه خواهان تغییر وضع موجود و بهبود اوضاع هستند، دیگر انتخابات شرکت نمیکنند و به نوعی عرصه برای تفریطیها محیا خواهد شد تا به مجلس راه پیدا کنند.»
صادق زیبا کلام با اشاره به اینکه سخنان اصلاح طلبان بیشتر تعلیق به محال کردن است، اظهار داشت: «زعمای اصلاحات از آقای خاتمی گرفته تا آقایان حجاریان، تاج زاده، نبوی، محمدرضا خاتمی و... باید بنشینند و بگویند در انتخابات مجلس چه روی داد، چرا فراکسیون امید این عملکرد ضعیف را از خوبرجای گذاشت، چرا دولت با حمایت اصلاح طلبان روی کار آمد، ولی به شعارهای وعده داده شده پشت کرد.»
سعید حجاریان می گوید: «اکنون، مردم به جریانهای سیاسی بی اعتماد هستند و هر نوع لغزش و اشتباه تاکتیکی و استراتژیک به مثابه مرگ یک جریان است، امروزه برخی از مردم میگویند شما گفتید به روحانی رأی بدهید تا شرایط سامان شود؛ اما این طور نشد، فلذا دیگر با طناب شما به چاه نمیرویم.»
جناب آقای حجاریان! شما از جمله کارآزمودگان برجسته عملیات روانی هستید- که مظلومنمایی بخش ناچیزی از آن است- از این رو خواهشمندم از این توانمندی در مورد درخواستی که از سر دلسوزی و علاقمندی به خودتان و آحاد ملت بیان شده، بهره نبرید. فلذا مجدداً درخواست خود را تکرار میکنم، زیرا معتقدم اگر بتوانیم از طریق بحثهای مکتوب اندیشهمحور به تعاریف واحدی در مورد موضوعات اساسی نایل آییم به نحو شایستهتری از مصالح ملت پشتیبانی خواهیم کرد.
سعید حجاریان چندی پیش نیز در یادداشتی بحث انتخابات مشروط را مطرح کرد که با واکنشهای زیادی مواجه شد که شاید بتوان آن یادداشت مهم را ادامه گفتوگویی دانست که او هنگام معرفی کابینه دولت دوازدهم با سایت «جماران» داشت و گفت: «بضاعت روحانی در مقطع فعلی در همین حد است؛ چراکه ما از اول انقلاب تا به امروز کادرسازی نکردهایم، اگر کادرسازی میکردیم، اکنون کابینه بهتری داشتیم.... خود آقای روحانی هم نیرویی بهتر از این وزرای پیشنهادی نداشت. اگر داشت معرفی میکرد. مسئله این است که کفگیر به ته دیگ خورده است…
«در واقع همه نیروهای سیاسی در ایران اصلاحطلب هستند» و توضیح داده «راستگرایان در معادلات اصلاحی خود، جمهوریت را به هیچ میانگارند؛ در برخی قرائتها از امارت اسلامی سخن میگویند، در بعضی گرایشها بر خلافت اسلامی تاکید میکنند و مابقی حول حکومت اسلامی طرح بحث میکنند.»
به هر تقدیر، من نیز شاید مجبور شوم بگویم «اکنون که من حاضرم، بعضی نسبتهای بیواقعیت به من داده میشود و ممکن است پس از من بر حجم آن افزوده شود؛ لهذا عرض میکنم آنچه به من نسبت داده شده یا میشود مورد تصدیق نیست، مگر آنکه صدای من یا خط و امضای من باشد با تصدیق کارشناسان...».
اصلاحطلبی نمیتواند نسبت به عدالت بیتفاوت باشد، اما باید این مقوله را مانند نگاه افرادی همچون جان رالز –که کمابیش آن را در مقاله «منادیان عدالت انسانی» توضیح دادهام- بهلحاظ ساختاری تمهید کرد و ضمن آن فاکتورهایی همچون قانون عادلانه، مبارزه با فساد سیستماتیک، نحوه بازتوزیع و… را پی گرفت. اما چرا در این حوزه، «خیابان»، از دستور کار اصلاحطلبی خارج است؟
اگر قرار باشد ما مجددا از میان نیروهای حداقلی لیست انتخاباتی ارائه کنیم همان بهتر که به هیچ عنوان لیستی از سوی اصلاحطلبان منتشر نشود. ما و جامعه نیاز داریم که بتوانی افرادی را راهی مجلس کنیم که علاوه بر جسارت و توانمندی، نگاه درست و منطقی به مشکلات و مسائل جاری کشور داشته باشند
