بسیاری از این شرکتها بیش از هر چیز به اینستاگرام، تلگرام و پیامرسانهای خارجی وابسته هستند؛ همانها که در دوره قطع ارتباط نمیتوانستند به عنوان کانالهای فروش و تبلیغات عمل کنند. در چنین وضعیتی، شبکه ملی اطلاعات که قرار بود پناهگاه اقتصاد دیجیتال ایران در مواجهه با قطعی اینترنت جهانی باشد، نتوانست خلأ اتصال به وب جهانی را پر کند و بسیاری از خدمات آنلاین حتی در داخل کشور به طور قابل اعتماد در چهار قطعی اینترنت از سال 1398 تا ۱۴۰۴ در دسترس نبودند.